ijsselmeeralmanak

Navigeren met de sextant:
De werking:
De sextant berust op het rechtstreeks waarnemen van een punt en het waarnemen van datzelfde punt via een stelsel van twee spiegels. Vervolgens draait men de spiegels zodanig, dat een punt waarvan men de hoek ten opzichte van het eerstgenoemde punt wil meten, in de spiegel samenvalt met het rechtstreeks waargenomen punt. Daarna kan men de hoek aflezen.
Een ander instrument, dat in constructie en werking veel overeenkomst vertoont met de sextant, is de prismacirkel. Het voornaamste verschil met de sextant is dat bij de prismacirkel de met graadverdeling gemerkte rand de gehele cirkelomtrek beslaat en dat de kimspiegel vervangen is door een rechthoekig prisma. Met de prismacirkel kunnen grotere hoeken worden gemeten, maar hij weegt meer en vangt meer wind. Daarom werkt men aan boord van schepen meer met de sextant.

Zeelieden gebruikten sterren om zich te kunnen oriënteren als er niet langer land in zicht was. De octant en sextant zijn meetinstrumenten die de positie van de sterren in verhouding tot de horizon, en daarmee ook de positie van een schip, kunnen bepalen. De octant werd in de jaren dertig van de 18de eeuw uitgevonden door John Hadley en kon wel worden gebruikt voor het bepalen van de breedtegraad, maar niet voor het bepalen van de lengtegraad. De octant werd in 1757 vervangen door de sextant van John Campbell, die zowel breedte- als lengtegraad kon meten